Nie ma chyba osoby, która w tym świątecznym okresie nie pragnie spokoju i która przynajmniej raz w roku nie chciałaby doświadczyć uporządkowania. Są i też tacy, dla których nakręcanie się i dobieranie sobie coraz większej ilości obowiązków to sposób na zapełnienie pustki. Różne są formy, jednak harmonia potrzebna jest każdemu. To połączenie rozrzuconych punktów, dobry moment na przebaczenie, jednym słowem: porządki.

Nie będzie to recenzja, bo daleko mi do oceniania sztuki, z którą nie miałem bezpośrednio do czynienia. Z perfekcjonizmem w układaniu liter i tworzeniu czegoś, co będzie piękne, jeżeli tak to można nazwać, miałem styczność przy okazji projektów okładek czy też grafik na potrzeby Internetu. Jednak umówmy się: porównując moje wypociny ze sztuką kaligrafii, która jest zaprezentowana w książce „Piękna Litera”, można użyć przysłowia: „niebo a ziemia”. Tradycja, która uformowała pewien styl i zasady pisania, to coś fascynującego. Dyscyplina i odpowiedni klimat tworzą magiczną atmosferę, w której uczeń kształtuje nie tylko warsztat, ale i swój własny charakter. Nie mamy tutaj do czynienia tylko z aspektem zewnętrznym, czyli z przyswojeniem sobie pewnej umiejętności pięknego pisania; to coś więcej – powiedziałbym że dotykamy tutaj płaszczyzny duchowej, dzięki której możemy udoskonalić się jako człowiek. Wspominały o tym Autorki podręcznika, Ewa Landowska i Barbara Bodziony, podczas wywiadu „Rozmowa o »Pięknej Literze«”.

Uncjała

Nie będę tutaj rzucał pustymi frazesami, sami zobaczcie, przynajmniej częściowo, sam proces powstawania kaligrafii. W dwóch podpunktach, które będą się odnosić do rozdziałów z książki „Piękna Litera”, umieszczę tylko wycinek samego podręcznika. Chodzi o to, żeby doznać zachwytu i dotknąć perfekcjonizmu, piękna i harmonii we wszystkich przejawach kaligrafowania. Na pierwszy rzut idzie uncjała w wykonaniu Barbary Bodziony (zaznaczam, jest to tylko króciutki fragment):

 

Litera P składa się z laseczki pionowej kreślonej tak jak litera I, z tą różnicą, że jej dolna część może przekraczać linię bazową. Po wykreśleniu laseczki pionowej wróć do górnej jej części i zaczynając nieco poniżej linii górnej wykreśl łukiem brzuszek, który w dolej części nie łączy się z trzonkiem litery.

piekna_litera_kurs_1_uncjala

Literę B zacznij od wykreślenia pionowej linii zaokrąglonej w górnej części, która kończyć się będzie trochę powyżej linii dolnej. Następnie wróć do linii górnej i jednym ruchem wykreśl dwa łuki brzuszków, różnicując ich wielkość: górny mniejszy, dolny większy. Wykreślanie dolnego brzuszka zatrzymaj przed linią końcową. Ostatni ruch to wykreślenie łuku zamykającego dolną część litery. Postaw stalówkę na linii gdzie zakończone zostało wykreślanie pierwszej pionowej laseczki i płynnym ruchem połącz ją z dolnym brzuszkiem kreśląc łuk od lewej do prawej strony.

piekna_litera_kurs_2_uncjala

 

Italika

Kaligrafia, tak mi się przynajmniej wydaje, nie jest sztuką, w której możemy powiedzieć: OK, uczę się już 10 lat i wiem wszystko… Ta nieokreśloność jest na swój sposób wyjątkowa i z drugiej strony niepokojąca, ponieważ wymaga ciągłej dyscypliny i doskonalenia warsztatu, co w dzisiejszym „szybkim przekazie” raczej nie nastraja pozytywnie. Tym bardziej jest to potrzebna forma kształtowania charakteru. Druga odsłona należy do italiki, przez którą poprowadzi nas Ewa Landowska(zaznaczam, jest to tylko króciutki fragment):

 

Zacznij ćwiczeniem linii prostej nachylonej pod kątem 9°. Pamiętaj, aby pióro trzymać pod kątem 45°. Tylko w tym układzie linia prosta będzie miała odpowiednią szerokość i odpowiednie ścięcia górne i dolne (Ćwiczenia wstępne).

piekna_litera_kurs_1_italika

W tej gromadzie wszystkie litery piszemy jednym pociągnięciem. Oznacza to, że nie odrywamy ręki dopóki nie skończymy pisać litery. Podział na elementy (przedstawiony poniżej) jest tylko podziałem technicznym, ułatwiającym dostrzeżenie w jaki sposób pisane są poszczególne części litery, np. litera n pisana jednym pociągnięciem składa się z dwóch elementów konstrukcyjnych i bardzo ważne jest, że druga jej część pisana jest dokładnie od linii bazowej, stąd w ćwiczeniu zastosowałam podział litery na dwa elementy (części). Płynne wyjścia z jednego elementu do drugiego w literach: r, n, m, i wejścia w literach: u, w mogą początkowo sprawiać trochę problemów.

piekna_litera_kurs_2_italika

(Litery n i u są swoimi odwrotnościami. Za pomocą jednoelementowej linii przedstawiłam drogę i kierunek jej prowadzenia. Widać, że wszystkie litery z tej gromady pisane są bez odrywania ręki, a więc jednym pociągnięciem)

 

Piękna Litera

Dlaczego podręcznik „Piękna Litera” jest wyjątkowy? Fakt, że jest to pierwsza tego typu publikacja w Polsce, nie wyczerpuje zachwytu. Przygotowanie i cały proces twórczy jest tym, co nadaje prawdziwy smak. Dopieszczenie wszystkiego do granic perfekcjonizmu i przystępna, dobrze przemyślana forma publikacji, począwszy od okładki, szycia, wykorzystanego papieru, a skończywszy na sposobie otwierania książki – to wszystko tworzy spójną całość. Miałem już okazję pisać o tym, jak to można zepsuć dobry pomysł projektu; tutaj, w przypadku „Pięknej Litery”, nie ma cienia wątpliwości co do jakości, precyzja Autorek mówi sama za siebie.

Mam już w planie rozmowę z Ewą Landowską i Barbarą Bodziony, jednak zobaczymy, jak to się wszystko poukłada. Mam to na uwadze, że Autorki są niezwykle zajęte różnymi zajęciami, kursami i innymi formami działalności, dlatego nie chcę wychodzić z założenia, że na 100% uda mi się podpytać Ewę i Barbarę o sztukę kaligrafii…

piekna_litera